Ebedi Dünya

Evimin önündeki Büyük Su'dan daha önce bahsetmiştim. Onu izlemeye bayılırım. Hele ki Benzerim de yanımdayken bu benim için en büyük keyiftir.

O yanımdayken - Benzerim - her şey gider, bi' tek o kalır. O ve onun verdiği sonsuz huzur... Defalarca şükretmişimdir Yaratıcı'ya bundan ötürü. Ama sanki hep az şükretmişim gibi gelir.

Ne zaman aldık bu tıngırdayan sandalyeleri bilmem ama çok çok eğlendiğimizi saklayamam. Hele ki Minik Benzerlerimiz bizim kalkmamızı beklerler. Ne şirin varlıklar!

Öyle sakin bir hayatım var zannediyorsunuz, biliyorum. Ama her zaman zannettiğiniz gibi değildir.

Ne zaman bunalsak, ne zaman bıksak, buraya kaçarız!

Buranın fırtınası insanı hem korkutur, hem de o rüzgar sanki düşüncelerimizi süpürür.

**

Büyük Su çarşaf gibi... Gökyüzü saten, yıldızlar desen... Sallanan sandalyemizde Benzerim'le oturuyoruz. Dumanı tüten fincanlarımız da yanımızda. Aklımda ondan bahsetmek vardı. Onu Benzerim'e daha önce açmıştım. Yüzünden arada onu düşündüğümü bildiğini okuyabiliyordum.
"Söyle bakalım." dedi daha ona konuşmaya bile yeltenmemiştim. Benzerim...

İçimde kelimeler kabarıyordu, ama diğer yandan da konuşmak yersiz olurmuş gibi geliyordu.Elimi tatlı bir tutuşla sıktı. O mutluluk dolu sesiyle:
-Güzel olacak.

Yıldızların gözkırpmalarını seyretmeye devam ettik. Deniz, küçük dalgalarıyla kumsalda geziyordu.