Korku'yu öğrenmişti; sadece adı Korku değildi.Diğerlerinden korkmuştu. Çünkü onlar parçalıyordu. Büyük Su'dan korkmuştu, çünkü altında nefes alamadı. Kızıl Işık'tan korkmuştu, çünkü canı yanmıştı.
Korku'dan korktu...
İrileşen gözbebekleri, boşluğa bakıyordu. Gördüğü görüntüler karşısında değil, tam içindeydi. İmgeler, kelimeler... Hepsi korkunun içinde eriyip gidiyordu. Sığınacak yeri yoktu.
Zihninden kaçamıyordu. Geçen zamanda kalbinin hızlanması, zihninin onu parçalaması, zihninin onu boğması, zihninin canını yakması!
Ondan kaçamamayı tanımlayamazdı o anında.
Benzerlerini bulamamıştı.
Titriyordu.
Açtı.
Terliyordu.
Toktu.
Üşüyordu.
Gözleri nemlenmişti.
Arkadaşı yüzünü yaladı. Islak burnuyla yüzüne dokunuyordu.
Korku'dan sıyrıldıkça zihni yavaşlıyordu. Arkadaşının sıcaklığı...
Neden sonra Büyük Yeşilin Ağzından dışarı çıktı. Portakal Ağacının eskiden bulunduğu yere doğru baktı.
0 Responses to 'Korku'
Yorum Gönder